‘Het zijn de kleren van ‘dode mensen’, een anonieme massa, van kinderen misschien, die nu volwassen zijn, zodat hun jeugd, hun eerste levensfase al is gestorven. Dit materiaal heeft jaren op mijn atelier gelegen. Ik zocht een soort zolder waar sporen zijn achtergelaten. Kinderen zouden het heerlijk vinden om op deze ondergrond te spelen. Ik loop er graag overheen. Noem het een sadistisch genoegen. Maar als u niet weet waar het hierom gaat, als u hier niet om huilt, bent u dood van binnen.’
Christian Boltanski
Deze tekst van Boltanski vormt het uitgangspunt voor een samenwerking met Evelien de Rijke. Tussen december 2009 en maart 2010 maken wij een beeldende conversatie voor aan een muur. De voortgang van ons werk wordt hier gepresenteerd.
‘Het zijn de kleren van ‘dode mensen’, een anonieme massa, van kinderen misschien, die nu volwassen zijn, zodat hun jeugd, hun eerste levensfase al is gestorven. Dit materiaal heeft jaren op mijn atelier gelegen. Ik zocht een soort zolder waar sporen zijn achtergelaten. Kinderen zouden het heerlijk vinden om op deze ondergrond te spelen. Ik loop er graag overheen. Noem het een sadistisch genoegen. Maar als u niet weet waar het hierom gaat, als u hier niet om huilt, bent u dood van binnen.’
Christian Boltanski
Deze tekst van Boltanski vormt het uitgangspunt voor een samenwerking met Evelien de Rijke. Tussen december 2009 en maart 2010 maken wij een beeldende conversatie voor aan een muur. De voortgang van ons werk wordt hier gepresenteerd.